Sanskryt

From Widia

Sanskryt: język indyjskiej literatury klasycznej, język liturgiczny hinduizmu i buddyzmu, jeden z 23 oficjalnych języków w Indiach

Jego rola w kulturze Wschodu i Wschodniej Azji jest podobna do roli greki i łaciny w Europie. Należy do grupy języków indoeuropejskich i jego wpływy obserwujemy w większości współcześnie używanych języków na świecie.

Najstarszą zachowaną formą sanskrytu jest język, w którym zostały napisane Wedy, hinduskie święte księgi religijne. Był używany w okresie od 1600 do 600 roku przed naszą erą. Najstarszym dokumentem napisanym w sanskrycie wedyjskim jest Rygweda.

W okresie postwedyjskim powstały w sanskrycie dwa klasyczne poematy epickie: Ramajana i Mahabharata. W IV wieku p.n.e. sanskryt klasyczny został skodyfikowany i opisany przez gramatyka Paniniego, w jego wielkim dziele lingwistycznym Ashtadhyayi, które podłożyło podwaliny pod nowożytne językoznawstwo. Szereg pojęć i definicji użytych przez Paniniego pozostaje aktualnych do dziś, np. rozróżnienie głoski i litery, precyzyjna klasyfikacja głosek, wykrycie i opis zasad kombinatoryki głosu, rozróżnianie pojęć takich jak fleksja i słowotwórstwo, morfologiczna struktura wyrazu, klasyfikacja części mowy.

Zasadniczy trzon sanskryckiej literatury stanowią nie tylko teksty poetyckie i dramatyczne, ale również opracowania naukowe, filozoficzne, techniczne oraz religijne. W czasach obecnych sanskryt jest używany jako język liturgiczny, w formie hymnów i mantr.